Οι σύγχρονοι άνθρωποι ζούμε μέσα σε έναν διαρκή αγώνα με τον χρόνο. Τον κυνηγάμε, προσπαθούμε να τον προλάβουμε,να τον γεμίσουμε, να τον αξιοποιήσουμε αλλά μας ξεπερνά. Και όμως, όσο περισσότερο τρέχουμε πίσω του, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε  ότι ο χρόνος ξεγλιστρά. Οι ημέρες γεμίζουν υποχρεώσεις, οι εβδομάδες περνούν μέσα σε ρυθμούς που δεν αφήνουν χώρο για ανάπαυση, και τελικά ως άνθρωποι καταλήγουμε να ζούμε χωρίς να προλαβαίνουμε ποτέ τίποτα.

 

Σε αυτή την αδιάκοπη κίνηση, πολλά από τα πιο ουσιαστικά πράγματα της ζωής μας παραμερίζονται σιωπηλά. Η οικογένεια γίνεται μια γρήγορη συνάντηση στο τέλος της ημέρας. Οι φιλίες μας περιορίζονται σε  σύντομα μηνύματα στο messenger,  vider κλπ ή σπάνιες συναντήσεις. 

Η κοινωνική ζωή συρρικνώνεται και η κοινότητα χάνει την ανθρώπινη ζεστασιά που κάποτε τη χαρακτήριζε. Ακόμη και η σχέση μας με τον Θεό συχνά μετατίθεται «για αργότερα», για μια στιγμή που δεν έρχεται ποτέ.

 

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη βιασύνη, ακούγεται ένας λόγος απλός και βαθιά ανθρώπινος από το Ευαγγέλιο:

«Δεῦτε ὑμεῖς αὐτοὶ κατ᾿ ἰδίαν… καὶ ἀναπαύσασθε ὀλίγον».

 

Τα λόγια αυτά ο Χριστός τα απευθύνει στους μαθητές Του σε μια στιγμή που είχαν κουραστεί από τη διακονία και την ένταση της αποστολής. Δεν τους ζητά να εργαστούν περισσότερο, ούτε να επιτείνουν τον αγώνα τους. Τους καλεί σε κάτι που συχνά ο άνθρωπος ξεχνά: να αποσυρθούν για λίγο και να αναπαυθούν.

 

Η ανάπαυση αυτή δεν είναι φυγή από τη ζωή. Είναι επιστροφή στο μέτρο της. Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για μια αδιάκοπη ένταση που τον εξαντλεί. Χρειάζεται χρόνο για σιωπή, για συνάντηση, για σχέση. Χρειάζεται στιγμές που δεν έχουν ως μοναδικό στόχο την παραγωγή ή την επίδοση.

 

 

Η έλλειψη αυτού του χώρου γίνεται ιδιαίτερα εμφανής όταν ο άνθρωπος καλείται στη χαρά της κοινότητας, αλλά δεν βρίσκει χρόνο να ανταποκριθεί. Το θυμίζει  η παραβολή του μεγάλου δείπνου. Ο οικοδεσπότης ετοιμάζει το τραπέζι και καλεί τους προσκεκλημένους. Όμως εκείνοι αρχίζουν να προβάλλουν δικαιολογίες: άλλος έχει αγοράσει χωράφι, άλλος ασχολείται με τα ζώα του, άλλος με τις οικογενειακές του υποθέσεις. Όλοι έχουν κάτι επείγον να κάνουν, και έτσι χάνουν την πρόσκληση.

 

Η παραβολή αυτή δεν αφορά μόνο την αδιαφορία για τη Βασιλεία του Θεού. Φανερώνει και μια βαθύτερη πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής: ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι τόσο απορροφημένος από τα έργα του, ώστε να μην βρίσκει χρόνο για τη χαρά που του προσφέρεται.

 

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σήμερα. Η Θεία λατρεία, που για αιώνες ήταν ο τόπος όπου η κοινότητα συναντούσε τον Θεό και ο άνθρωπος έβρισκε νόημα και ανάπαυση, συχνά παραμερίζεται από τον φόρτο της καθημερινότητας. Όχι πάντοτε από αδιαφορία, αλλά από την αίσθηση ότι «δεν υπάρχει χρόνος».

 

Και όμως, ίσως η αλήθεια να είναι η αντίστροφη: όταν ο άνθρωπος αποκόπτεται από αυτές τις στιγμές, ο χρόνος του γίνεται ακόμη πιο βαρύς και πιο άδειος.

 

Η πρόσκληση του Χριστού να «αναπαυθούμε λίγο» παραμένει επίκαιρη. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ζωή δεν είναι μόνο αγώνας και προσπάθεια, αλλά και σχέση, ανάπαυση, ευχαριστία. Όταν ο άνθρωπος βρίσκει χώρο για αυτά, τότε ακόμη και ο χρόνος αποκτά διαφορετικό βάρος και νόημα.

 

Ίσως τελικά το μεγάλο πρόβλημα μας σήμερα να μην  είναι ότι έχουμε λίγες ώρες μέσα στην ημέρα, αλλά ότι έχουμε ξεχάσει να τις ζούμε. Και μέσα σε αυτή τη λησμονιά, η ευαγγελική πρόσκληση ακούγεται σαν ένας ήρεμος λόγος που επαναφέρει το μέτρο:

να σταθούμε λίγο,

να αποσυρθούμε για λίγο,

και να αναπαυθούμε.