Ως σύμβουλος ψυχικής υγείας, βρίσκομαι συχνά μπροστά σε μια ερώτηση που μοιάζει απλή

αλλά κρύβει βαθιές ψυχολογικές προεκτάσεις:

Θα ήταν καλύτερη η ζωή μαςχωρίς τα social media;

Για να απαντήσω, συχνά κάνω μέσα μου ένα μικρό debate. Σαν να συνομιλούν δύο πλευρές:

η επιστημονική παρατήρηση της σύγχρονης εποχής και η νοσταλγική ματιά προς το

παρελθόν.

Η πλευρά της παλιάς εποχής

Αν κοιτάξουμε την καθημερινότητα πριν από δύο ή τρεις δεκαετίες, θα δούμε μια

πραγματικότητα διαφορετική. Οι άνθρωποι επικοινωνούσαν κυρίως πρόσωπο με πρόσωπο.

Οι συναντήσεις είχαν μια αμεσότητα. Η σιωπή δεν ήταν άβολη. Η αναμονή για ένα νέο ή για

μια απάντηση ήταν μέρος της ζωής.

Από ψυχολογική σκοπιά, αυτό δημιουργούσε έναν διαφορετικό ρυθμό σκέψης. Ο εγκέφαλος

δεν βομβαρδιζόταν διαρκώς από πληροφορίες, ειδοποιήσεις και συγκρίσεις. Οι κοινωνικές

σχέσεις είχαν λιγότερη «έκθεση» και περισσότερο βάθος.

Σήμερα, πολλοί άνθρωποι βιώνουν ένα φαινόμενο που ονομάζουμε κοινωνική σύγκριση.

Βλέπουν στιγμές από τη ζωή άλλων και ασυνείδητα συγκρίνουν τον εαυτό τους με μια

επιλεγμένη, συχνά ιδανική εικόνα.

Στην παλιά εποχή, αυτή η σύγκριση υπήρχε, αλλά σε μικρότερη κλίμακα.

Η πλευρά της σύγχρονης εποχής

Από την άλλη πλευρά, η σύγχρονη εποχή έχει κάτι εξαιρετικά ισχυρό: τη συνδεσιμότητα.

Ένας άνθρωπος μπορεί να επικοινωνήσει με φίλους σε άλλη χώρα μέσα σε δευτερόλεπτα.

Μπορεί να βρει κοινότητες ανθρώπων που μοιράζονται τις ίδιες εμπειρίες, ενδιαφέροντα ή

δυσκολίες. Για πολλούς ανθρώπους που ένιωθαν απομονωμένοι στο παρελθόν, αυτό είναι

ανεκτίμητο.

Στην ψυχολογία, γνωρίζουμε ότι το αίσθημα του «ανήκειν» είναι βασική ανθρώπινη ανάγκη.

Τα social media μπορούν να το ενισχύσουν, όταν χρησιμοποιούνται με επίγνωση.

Το πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα η ύπαρξή τους. Είναι ο τρόπος που τα χρησιμοποιούμε.

Το πραγματικό δίλημμα

Το ερώτημα λοιπόν ίσως δεν είναι αν θα θέλαμε μια εποχή χωρίς social media.