Εδώ και μερικούς μήνες στέκεται στην έδρα των τάξεων, του Ημερήσιου & Εσπερινού ΕΠΑΛ Σκιάθου συνοδοιπόρος στη γνώση, καθοδηγήτρια στη σκέψη, συνομιλήτρια στις ανησυχίες των μαθητών της.
Ως καθηγήτρια, έμαθε να αφουγκράζεται τις σιωπές πίσω από τις λέξεις, να αναγνωρίζει τα ερωτήματα που δεν διατυπώνονται εύκολα, να φωτίζει δρόμους που μόλις διαγράφονται.
Η Ιωάννα Φάφκα, ανοίγει τα φτερά της σε ένα διαφορετικό, μα βαθιά συγγενικό πεδίο: τη συγγραφή.
Ένα πεδίο όπου η γνώση συναντά το συναίσθημα, η φιλοσοφία συνομιλεί με την ανθρώπινη εμπειρία και η διδασκαλία μεταμορφώνεται σε αφήγηση.
Με το πρώτο της βιβλίο, δεν εγκαταλείπει τον ρόλο της· τον διευρύνει.
Από την τάξη περνά στη σελίδα, συνεχίζοντας να θέτει ερωτήματα, να προκαλεί σκέψη και να καλεί τον αναγνώστη σε έναν εσωτερικό διάλογο.
Γιατί, τελικά, η εκπαίδευση και η λογοτεχνία έχουν κοινή αφετηρία: την ανάγκη να κατανοήσουμε τον άνθρωπο.
Η ίδια σε προσωπική της ανάρτηση αναφέρει:
"Τον τελευταίο χρόνο, παράλληλα με δουλειές και υποχρεώσεις, ξεκίνησε για εμένα ένα ταξίδι που λίγοι γνώριζαν. Σήμερα, το ταξίδι αυτό έφτασε στο τέλος του ή, καλύτερα, σε μια νέα αρχή. Πρόκειται για το πρώτο μου βιβλίο, μια αισθηματική ιστορία που μας φέρνει αντιμέτωπους με κύρια φιλοσοφικά ερωτήματα, μας καλεί να αναρωτηθούμε για το πεδίο του μεταφυσικού κι επιχειρεί να μας βοηθήσει στην κατανόηση ψυχολογικών και κοινωνικών μοτίβων, που ασυνείδητα έχουμε συνηθίσει -δεν έχουμε, όμως, ερμηνεύσει τους δομικούς τους μηχανισμούς.
Ακολουθώντας τη διαδρομή της Ελίνας και του Μάριου, των δύο πρωταγωνιστών, ο αναγνώστης ξεκινά ένα ταξίδι ενδοσκόπησης, στο οποίο θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό, τα στερεότυπα και τις πεποιθήσεις που έχουν -ή δεν έχουν- εγκατασταθεί μέσα του, αλλά και θα δει να ξετυλίγονται συναισθήματα που ο ίδιος έχει βιώσει.
Το "ταξίδι" ξεκινά κάπως έτσι:
"Υπάρχει, άραγε, ελευθερία στις επιλογές μας ή πορευόμαστε πάνω σε μια λεπτή κλωστή προκαθορισμένων γεγονότων, τυλιγμένοι σε ένα κουκούλι που ονομάζουμε πεπρωμένο; Οι αρχαίοι μιλούσαν για Μοίρες, άλλοι για Κάρμα· οι νεότεροι για ψυχολογία, οι πιο ρομαντικοί για συγχρονικότητα. Μα όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, υπέκυπταν στο ίδιο αρχέγονο ερώτημα: Εμείς επιλέγουμε ή κάποιος, κάτι μάς επιλέγει;
Κάποτε, λέει ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο, οι άνθρωποι δεν ήταν όπως είναι τώρα. Ήταν πλάσματα σφαιρικά, διπλά, με δύο πρόσωπα, τέσσερα χέρια, τέσσερα πόδια. Ήταν πλήρεις. Μα ο Δίας, φοβούμενος τη δύναμή τους, τους έκοψε στα δύο. Από τότε, κάθε ψυχή περιπλανιέται στον κόσμο αναζητώντας το άλλο της μισό —εκείνον που θα την κάνει να νιώσει ξανά ολόκληρη. Δεν είναι έρωτας· είναι αναγνώριση. Δεν είναι προσκόλληση· είναι επιστροφή.
Έτσι γεννήθηκε η ιδέα των δίδυμων φλογών. Όχι απλώς δύο άνθρωποι που ταιριάζουν, αλλά δύο ψυχές που κάποτε υπήρξαν μία. Και τώρα, ύστερα από κύκλους μετενσαρκώσεων, μαθημάτων, πόνων και αποχωρισμών, ξανασυναντιούνται —όχι για να βρουν ευκολία, αλλά αλήθεια. Όχι για να συμπληρώσουν την καθημερινότητα, αλλά για να φτάσουν μαζί εκεί που δεν θα μπορούσαν μόνοι.
Μα αν είναι έτσι, τότε ποιος διαλέγει;
Είναι επιλογή ή αναπόφευκτο;
Είμαστε ελεύθεροι ή βαδίζουμε πάνω σε ράγες προεγκατεστημένες από τη μοίρα;
Ίσως —ίσως— η ζωή να είναι ένας χορός ανάμεσα στα δύο.
Μια παρτιτούρα γραμμένη, μα με χώρο για αυτοσχεδιασμό..."
