Σκιάθος – Κανονιστική Οικοδομής (3): Οι ιδιώτες σταματούν, το δημόσιο σκάβει

Τον τελευταίο καιρό η Σκιάθος ζει μια έντονη κρίση γύρω από την οικοδομή. Δημοτική κανονιστική ρύθμιση, περιορισμοί, απαγορεύσεις εργασιών στις οικοδομές για ιδιώτες, πίεση και ζημιά στον κατασκευαστικό κλάδο του νησιού.

Μιλήσαμε ήδη για το οικονομικό αποτύπωμα.

Μιλήσαμε για τη στρέβλωση στην αγορά.

Μιλήσαμε για το ηθικό και δημοκρατικό ολίσθημα της Δημοτικής Αρχής.

Υπάρχει και μία ακόμη παράμετρος που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη πορεία του νησιού, το Δημοτικό Συμβούλιο δεν έχει στις τάξεις του ούτε έναν εκλεγμένο μηχανικό, αρχιτέκτονα, τοπογράφο ή γενικά άνθρωπο τεχνικής επιστήμης. Ούτε στη συμπολίτευση ούτε στην αντιπολίτευση. Δεν είναι θέμα προσώπων. Είναι ένα αντικειμενικό θεσμικό δεδομένο, και κενό.

Έτσι, όταν λαμβάνονται αποφάσεις που αφορούν την οικοδομή, τις τεχνικές προδιαγραφές, τα δημόσια έργα και ρυθμίσεις με άμεσο τεχνικό αποτύπωμα, και δεν υπάρχει μέσα στο σώμα μία τεχνική φωνή και αντιπροσώπευση, τότε η ανάγκη ουσιαστικής διαβούλευσης γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.

Σε αυτές τις συνθήκες, οι δημοτικοί άρχοντες οφείλουν να ακούνε περισσότερο – όχι λιγότερο – τους εξωτερικούς συνεργάτες, τους ανθρώπους των τεχνικών επαγγελμάτων, τους συλλόγους και τις επαγγελματικές ενώσεις του νησιού.

Η τεχνική γνώση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι εργαλείο ορθής διοίκησης.

Την ίδια στιγμή, όμως, που ο Δήμος επέλεξε να παρέμβει «δυναμικά» στον ιδιωτικό τομέα των κατασκευών, παραμένει άλυτο το χρόνιο πρόβλημα των δημόσιων έργων και παρεμβάσεων στους δρόμους.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Σκάβει ο ιδιώτης σε οικόπεδο, μπαίνει πλέον στοπ από τον Δήμο αυστηρά.

Σκάβει ο Δήμος και κάθε πάροχος στον δρόμο, καμία συνολική στρατηγική.

Βλέπουμε κάθε χρόνο δρόμους που ανοίγουν και ξανανοίγουν. Τρύπες που κλείνουν πρόχειρα. Καθιζήσεις σε κεντρικά σημεία που παραμένουν επί χρόνια – όπως στον δρόμο προς τη Μονή Ευαγγελίστριας. Εργασίες, συνεργεία, σκαψίματα και δίκτυα ακόμη και καταμεσής στην τουριστική περίοδο.

Σε ένα νησί με έντονη εποχικότητα και εξαιρετικά περιορισμένο οδικό δίκτυο, αυτό δεν είναι μικρό θέμα. Είναι ζήτημα σοβαρής διοίκησης. Και ζήτημα ασφάλειας.

Αν θέλουμε ρύθμιση, να ρυθμίσουμε πρώτα το Δημόσιο.

Η λογική είναι απλή, και έχει παραδείγματα εφαρμογής.

Αν ο Δήμος θέλει να προστατεύσει το νησί από «υπερβολικές» κατασκευαστικές δραστηριότητες, τότε οφείλει να προστατεύσει με τον ίδιο ζήλο τους δρόμους, το δημόσιο χρήμα, την εικόνα του νησιού, τα συμφέροντα του συνόλου των επιχειρήσεων και το καλό των κατοίκων και επισκεπτών.

Δεν μπορεί η αυστηρότητα να εφαρμόζεται μονομερώς.

Συγκεκριμένες κινήσεις που οφείλει να κάνει ο Δήμος Σκιάθου

Χειμερινό Παράθυρο Υποδομών

Από Νοέμβριο έως Μάρτιο να γίνονται όλες οι υπόγειες παρεμβάσεις. Από Απρίλιο έως Οκτώβριο καμία προγραμματισμένη εργασία. Αν μπορούμε να απαγορεύσουμε οικοδομικές εργασίες, μπορούμε να απαγορεύσουμε και τις τομές στους δρόμους μέσα στο καλοκαίρι.

Υποχρεωτικό ετήσιο πλάνο παρόχων

ΔΕΔΔΗΕ, τηλεπικοινωνίες, οπτικές ίνες, ύδρευση και οποιοσδήποτε πάροχος να καταθέτει ετήσιο χρονοδιάγραμμα στο Δήμο. Να συντονίζονται με τον Δήμο και να μην παρεμβαίνει κανένας εκτός σχεδίου, παρά μόνο για πραγματικές έκτακτες ανάγκες ή βλάβες – και αυτές υπό πολύ αυστηρό τεχνικό έλεγχο.

Πενταετής προστασία νέων ασφαλτοστρώσεων

Κάθε δρόμος που ολοκληρώνεται, προστατεύεται για πέντε έτη. Όποιος τον ανοίξει, αποκαθιστά ολόκληρη τη λωρίδα. Όχι άλλο «μπάλωμα 80 εκατοστών».

Δημόσια ενημέρωση πριν από έργα

Πριν από ασφαλτόστρωση ή πλακόστρωση σε γειτονιά, να καλούνται οι πολίτες να δηλώσουν συνδέσεις κάθε είδους τώρα. Όχι μετά.

Το βασικό ερώτημα είναι σαφές.

Η δημοτική αρχή επέλεξε να κινηθεί «δυναμικά» απέναντι στον ιδιωτικό τομέα της οικοδομής.  Θα κινηθεί με την ίδια αποφασιστικότητα και απέναντι στην προχειρότητα των δημόσιων και δικών της παρεμβάσεων; Ή τελικά είναι πιο εύκολο να διαλύεις τον ιδιωτικό τομέα, παρά να βάζεις κανόνες στον εαυτό σου και στο δημόσιο σύστημα;

Αν θέλουμε σοβαρή ρύθμιση, πρέπει να είναι οριζόντια.

Αλλιώς, το μήνυμα που περνάει είναι σαφές: χτυπάμε την ιδιωτική δραστηριότητα, ενώ ανεχόμαστε τη δημόσια προχειρότητα.

Και αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι ασυμμετρία. Και ίσως κάτι περισσότερο…