Το τουριστικό πρόγραμμα 2026 του Δήμου Αλοννήσου δείχνει ξεκάθαρα ότι στοχεύει στην παρουσίαση που εντυπωσιάζει χωρις να δεσμεύει.

 

Ο «ενδεικτικός» προϋπολογισμός στερείται ρεαλισμού. 

(«Ενδεικτικά» επισημαίνω το μη ρεαλιστικό ποσό των 15.000 για πρόγραμμα συμμετοχής σε 15 εκθέσεις από τις οποίες οι 12 στο εξωτερικό).

 

Παρουσιάζεται ως μια γενική περιγραφή προθέσεων συνοδευόμενη από έναν «ενδεικτικό προϋπολογισμό» 128.000 ευρώ.

 

Και εδώ αρχίζει το ουσιαστικό πρόβλημα.

(Φυσικά δεν αναφέρομαι στο ύψος γιατί κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να είναι πολλαπλάσιο) 

 

Όμως στη διοικητική πρακτική, η λέξη «ενδεικτικός» δεν είναι αθώα δείχνει πρόθεση.

 

Σημαίνει ότι το κονδύλι μπορεί να εγγραφεί.

Μπορεί να μην απορροφηθεί.

Μπορεί να αναμορφωθεί.

Μπορεί ακόμα "να μπει στο συρτάρι"  για να μεταφερθεί σε άλλους κωδικούς.

 

Χωρίς ρητό, αναλυτικό και δεσμευτικό πρόγραμμα υλοποίησης, το ποσό αυτό λειτουργεί ως λογιστικό απόθεμα ευελιξίας για να καλυφθούν σκόπιμα άλλες δαπάνες.

 

Με απλά λόγια:

Ο τουρισμός μπορεί να μετατραπεί σε κουμπαρά.

 

Και ο κουμπαράς είναι πολύτιμος σε κάθε δημοτική διαχείριση.

 

Χαρακτηρίζεται από απουσία προσανατολισμού και δεν βασίζεται σε:

 

– Ανάλυση προηγούμενων ετών

– Στόχος αύξησης αφίξεων

– Στόχος αύξησης διανυκτερεύσεων

– Εκτίμηση εσόδων

– Συσχέτιση με φέρουσα ικανότητα

– Σχέδιο επιμήκυνσης σεζόν

– Χρονοδιάγραμμα δράσεων

 - Αξιολόγηση αγορών, επιλογή αγοράς στόχου.

  - Διαβούλευση με φορείς και εκπροσώπους των παραγωγικών τάξεων 

 

Η απουσία των παραπάνω δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι προχειρότητα που εξυπηρετεί λογιστική ανάγκη.

 

Διότι όταν δεν θέτεις μετρήσιμο στόχο, δεν μπορείς να αξιολογηθείς.

 

Όταν δεν ορίζεις στάδια, δεν μπορείς να ελεγχθείς.

 

Όταν δεν περιγράφεις υλοποίηση, δεν μπορείς να κατηγορηθείς για αποτυχία.

 

Τίθεται όμως και θεσμικό ζήτημα διαφάνειας

 

Η έγκριση ενός συνολικού ποσού ως «ενδεικτικού» χωρίς αναλυτική εξειδίκευση και περιγραφή των δράσεων και χωρίς ρητή δέσμευση εκτέλεσης:

 

– επιτρέπει διαδοχικές «δεσμευτικές» αναμορφώσεις,

– επιτρέπει εσωτερικές μετακινήσεις πιστώσεων,

– αποδυναμώνει τον έλεγχο του Δημοτικού Συμβουλίου,

– απομακρύνει τη λογοδοσία από το αποτέλεσμα.

 

Η τουριστική πολιτική πρέπει να λειτουργεί ως ευέλικτο αποθεματικό.

 

Ο Δήμος έχει υποχρέωση και ευθύνη να σχεδιάσει και να αναπτύξει πραγματική στρατηγική:

 

1. Να παρουσιάσει τριετές στρατηγικό πλάνο.

 

2. Να καταθέσει αναλυτικό επιχειρησιακό χρονοδιάγραμμα.

 

3. Να δεσμεύσει τις πιστώσεις ανά στάδιο υλοποίησης.

 

4. Να προβλέψει δημόσιο απολογισμό με αριθμητικά στοιχεία.

 

5. Να συνδέσει τις δαπάνες με μετρήσιμα αποτελέσματα.

 

Διαφορετικά, δεν πρόκειται για τουριστική πολιτική. αλλά δημοσιονομική διαχείριση με επικοινωνιακή επίφαση.

 

Το πολιτικό ερώτημα

 

Θέλει η δημοτική αρχή να αναλάβει ευθύνη αποτελέσματος;

Ή προτιμά την ασφάλεια των αόριστων εξαγγελιών;

 

Γιατί η πραγματική ανάπτυξη απαιτεί ρίσκο, δεσμεύσεις και διαφάνεια.

 

Ο «ενδεικτικός προϋπολογισμός» χωρίς δεσμευτικό σχέδιο δεν είναι αναπτυξιακό εργαλείο είναι «επικοινωνιακή εξαγγελία» 

 

Ιωάννης Αθανασίου