Το Βότση δεν είναι βιομηχανικός λιμένας. Είναι ένα γραφικό λιμανάκι, δίπλα σε πλαζ λουομένων, χώρος αναψυχής για κατοίκους και επισκέπτες, σημείο ήπιας ναυτικής δραστηριότητας και κοινωνικής ζωής. Ακριβώς γι’ αυτό, ο τρόπος που πρέπει διαχειριζόμαστε τον ελλιμενισμό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια· είναι ζήτημα λειτουργικότητας και δημοσίου συμφέροντος.

 

Η πραγματικότητα σήμερα είναι γνωστή: εκατοντάδες βάρκες παραμένουν ακίνητες, δεμένες όλο το καλοκαίρι, καταλαμβάνοντας ζωτικό χώρο σε περίοδο αιχμής. Μόνιμες θέσεις ή μακροχρόνιος ελλιμενισμός χωρίς αντίτιμο μετατρέπουν το λιμάνι σε αποθήκη σκαφών. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς αταξία· είναι πρακτική αχρηστία. Ο χώρος «κλειδώνει», η κυκλοφορία παγώνει, οι ενεργές ανάγκες αποκλείονται.

 

Η πρόσφατη θεσμική κατοχύρωση του αλιευτικού καταφυγίου στη Βότση δημιουργεί επιτέλους πλαίσιο. Όμως πλαίσιο χωρίς κανόνες δεν λύνει τίποτα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό: τι είδους χρήση αντέχει και χρειάζεται το Βότση; Η απάντηση είναι εξίσου απλή: ήπια, εναλλασσόμενη, χρονικά περιορισμένη. Όχι μόνιμη, όχι δωρεάν, όχι βαριά.

 

Ο δωρεάν μόνιμος ελλιμενισμός δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι ιδιωτικοποίηση δημόσιου χώρου χωρίς αντάλλαγμα. Όταν δεν υπάρχει αντίτιμο και χρονικό όριο, δεν υπάρχει και κίνητρο αποδέσμευσης. Έτσι, το κόστος μετακυλίεται σε όλους: στους κατοίκους, στους επισκέπτες, στην εικόνα του τόπου.

 

Σε τουριστικά νησιά, η πρακτική είναι ξεκάθαρη: χαμηλό, ανταποδοτικό τέλος για όσους χρησιμοποιούν τον χώρο, αυξημένη χρέωση ή περιορισμοί για αδρανή σκάφη, ημερήσια τέλη για επισκέπτες, σαφείς ζώνες και κανόνες. Όχι για να αποκλειστεί κανείς, αλλά για να λειτουργεί το λιμάνι. Για να υπάρχει χώρος όταν χρειάζεται. Για να προστατεύεται η ασφάλεια και ο χαρακτήρας του τόπου.

 

Το Βότση δεν είναι μαρίνα και δεν μπορεί να γίνει χώρος μόνιμης στάθμευσης. Αν θέλουμε να παραμείνει ζωντανό λιμανάκι, δίπλα στη θάλασσα που απολαμβάνουν λουόμενοι και επισκέπτες, οφείλουμε να πούμε το αυτονόητο: καμία μόνιμη δωρεάν δέσμευση. Κανόνες, χρονικά όρια, αντίτιμο και έλεγχος. Μόνο έτσι ο δημόσιος χώρος υπηρετεί όλους.