Στην Αλόννησο, το λιμάνι στο Πατητήρι μοιάζει με μια αιώνια υπόθεση αναμονής και Ιώβειας υπομονής. Κάθε πλοίο που πλησιάζει, όπως το SPORADES STAR χθες, κάνει ηρωικές προσπάθειες για να δέσει, οι καπετάνιοι κρατούν την ανάσα τους, οι επιβάτες σφίγγουν τα χέρια τους και οι κάτοικοι παρακολουθούν σιωπηλά το ίδιο έργο: το λιμάνι δεν προχωράει.

 

Οι κάτοικοι ακόμα δεν μπορούν να "χωνέψουν" εκείνο το περιστατικό του Speed Runner με τον σπασμένο κάβο. Ο υπουργός αποφάσισε να καρατομήσει τον αθώο Λιμενάρχη – σα να έλυνε το πρόβλημα με μια κίνηση – ενώ οι υποδομές, οι πλοιοκτήτες, τα πληρώματα, οι λιμενικοί και οι πολίτες μένουν με τα χέρια δεμένα να παρακολουθούν κάθε φορά με κομμένη την ανάσα.

 

Η προηγούμενη Δημοτική Αρχή είχε μια εναλλακτική πρόταση: να φτιαχτεί νέο λιμάνι στις Σπαρτίνες. Μια πρόταση που, αν μη τι άλλο, έδειχνε διάθεση να ξεμπλοκάρει τα πράγματα. Έμειναν στα συρτάρια οι εγκεκριμένες μελέτες, μαζί τους και μια πρόσκληση για ένταξη σε χρηματοδότηση.

 

Έρχεται η νέα  Δημοτική Αρχή που αποφάσισε να πει «Δεν συμφωνούμε». 

«Το λιμάνι θα μείνει εδώ που είναι. Στο Πατητήρι». 

Ξεκινάμε από την αρχή με νέες μελέτες, νέες εγκρίσεις, νέες αδειοδοτήσεις έτσι για να το πάμε ακόμα 2 δεκαετίες πίσω.

 

Μ` αυτά και μ` αυτά το έργο μένει στάσιμο, οι πολίτες ταλαιπωρούνται και τα πλοία συνεχίζουν να γράφουν ηρωικές ιστορίες μόνο και μόνο για να φτάσουν στο λιμάνι.

 

Το Πατητήρι και οι Σπαρτίνες γίνονται έτσι σύμβολο μιας Ελλάδας όπου οι υποδομές μένουν στα χαρτιά, οι πολιτικές αποφάσεις καθυστερούν επί χρόνια και η ασυνεννοησία κυβέρνησης, ΥΠΕΝ και Δημοτικής Αρχής καθιστά κάθε προσπάθεια πλοίου… ηρωική.

 

Μέχρι να αποφασίσουν οι «αρμόδιοι», οι κάβοι σπάνε, τα πλοία κινδυνεύουν, και οι πολίτες συνεχίζουν να περιμένουν μια λύση που μάλλον θα έρθει μόνο στα χαρτιά.

 

ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ 

Στο ηρωικό πλήρωμα, τον ηρωικό καπετάνιο, τον ήρωα καβοδέτη και τους λιμενικούς.