Πόσες φορές έχουμε πει «θέλω να αγαπήσω», αλλά όταν η αγάπη πλησιάζει, κάτι μέσα μας σφίγγεται;
Ένας φόβος, μια ζήλια, ένα αίσθημα πως «κάτι θα πάει στραβά».
Αν ζούσε σήμερα ο Σωκράτης, ίσως να μας ρωτούσε απλά: φοβόμαστε τον άλλον ή φοβόμαστε αυτό που πιστεύουμε για τον εαυτό μας;
Και εδώ έρχεται το ερώτημα: Είναι εύκολο να ξεπεράσουμε τις ανασφάλειές μας;
Η σύντομη απάντηση είναι: όχι.
Και αυτό δεν σημαίνει αποτυχία — σημαίνει ανθρωπιά.

Οι ανασφάλειες δεν εμφανίζονται τυχαία. Δημιουργούνται από εμπειρίες, από απορρίψεις, από αγάπες που δεν ήρθαν όπως τις περιμέναμε. Όπως θα έλεγε ο
Αριστοτέλης, είναι συνήθειες της ψυχής που κάποτε μας προστάτευσαν. Το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτές οι «άμυνες» συνεχίζουν να λειτουργούν ακόμα κι όταν δεν χρειάζονται πια.
Οι λάθος πεποιθήσεις που σαμποτάρουν την αγάπη Πολλοί άνθρωποι δεν δυσκολεύονται να αγαπήσουν — δυσκολεύονται να δεχτούν την
αγάπη. 

Και πίσω από αυτό κρύβονται συνήθως σκέψεις όπως:

● «Δεν είμαι αρκετός/η»
● «Αν με γνωρίσει πραγματικά, θα φύγει»
● «Η αγάπη πάντα πονά»
● «Αν δεν ελέγχω, θα χάσω τον άλλον»
Αυτές οι πεποιθήσεις γεννούν ζήλια, φόβο και καχυποψία. Όχι επειδή δεν αγαπάμε, αλλά επειδή φοβόμαστε να πληγωθούμε ξανά.
Ψυχική υγεία δεν είναι να μην νιώθεις φόβο ή ζήλια.
Είναι να αναγνωρίζεις αυτά τα συναισθήματα, χωρίς να αφήνεις να καθορίζουν τη συμπεριφορά σου.

Ένας ψυχικά υγιής άνθρωπος:

● νιώθει φόβο, αλλά δεν ελέγχει,
● νιώθει ζήλια, αλλά δεν κατηγορεί,
● νιώθει ανασφάλεια, αλλά δεν αποσύρεται.

Ο Αριστοτέλης θα μιλούσε για ισορροπία — ούτε άρνηση των συναισθημάτων, ούτε παράδοση σε αυτά.
Μπορούμε άραγε να αγαπήσουμε χωρίς φόβο απόρριψης;
Η αλήθεια είναι απλή και δύσκολη μαζί: όσο δεν πιστεύουμε ότι αξίζουμε την αγάπη, θα τη φοβόμαστε.
Όταν η αυτοαξία μας είναι εύθραυστη, κάθε σιωπή μοιάζει απόρριψη, κάθε απόσταση απειλή, κάθε τρίτος άνθρωπος ανταγωνισμός.
Η λύση δεν είναι να «εξαφανίσουμε» τις ανασφάλειες, αλλά να μάθουμε να τις φροντίζουμε. Να τις ακούμε και να τις καθησυχάζουμε με επίγνωση — όχι με έλεγχο.

Ο Σωκράτης έλεγε: «Γνώθι σαυτόν».
Όχι για να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας, αλλά για να τον καταλάβουμε.

Η αγάπη δεν ζητά τελειότητα. Ζητά ειλικρίνεια, παρουσία και το θάρρος να πούμε:
«Φοβάμαι, αλλά επιλέγω να μην αφήσω τον φόβο μου να καταστρέψει αυτό που μπορεί να ανθίσει».
Και κάπου εκεί, γεννιέται η πιο ώριμη μορφή αγάπης

Η Μουτζούρη Αναστασία, είναι Ψυχολόγος – Νευροψυχολόγος MSc