Μια ημέρα που ολοι μας σκύβουμε το κεφάλι με σεβασμό. Για τους διασώστες του ΕΚΑΒ που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Για εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους, για να σωθεί η ζωή κάποιου άλλου. Άνθρωποι με στολή, αλλά με καρδιά που χτυπούσε πιο δυνατά από τον φόβο. Που έτρεξαν στο σκοτάδι, στον πόνο, στην ανάγκη — χωρίς δεύτερη σκέψη. Η θυσία τους δεν ήταν απλώς καθήκον. Ήταν ψυχή. Δεν τους ξεχνάμε.Τους κουβαλάμε σε κάθε σειρήνα, σε κάθε διαδρομή, σε κάθε ανάσα που σώζεται.