Ο μπαμπάς μου είναι αγρότης. Ξυπνάει κάθε μέρα στις 5 το πρωί, χειμώνα – καλοκαίρι.

Δεν έχει Σαββατοκύριακα, δεν έχει γιορτές, δεν έχει μέρες ξεκούρασης. Έχει χωράφια, ζώα και έναν αγώνα που δεν σταματά ποτέ.

Τον θυμάμαι μικρή, να με σηκώνει ψηλά για να βλέπω τις αμυγδαλιές και τις συκιές να ανθίζουν.

Μου έλεγε ότι η γη μάς ταΐζει, ότι η γη είναι σαν μάνα.

Τώρα, όμως, τον βλέπω να γυρίζει κουρασμένος και σκυφτός, να μετράει λογαριασμούς, πετρέλαια, ζημιές από καιρικά φαινόμενα και χαρτιά αποζημιώσεων που ποτέ δεν φτάνουν.

Και εγώ σκέφτομαι:

Αξίζει να συνεχίσω αυτόν τον δρόμο;

Θα μπορέσω ποτέ να ζήσω από τη γη όπως ονειρεύτηκε εκείνος;

Θέλω να σπουδάσω.

Να πάρω τη ζωή μου στα χέρια μου. Θέλω ένα μέλλον που δεν θα εξαρτάται από τον καιρό και από υποσχέσεις που δεν τηρούνται.

Δεν είμαι απέναντι στους ξενοδόχους και στους επαγγελματίες του Βόλου. Αντίθετα, χαίρομαι που η περιοχή μας έχει τουρισμό.

Αλλά αυτοί έχουν φωνή.

Τους ακούν.

Ο μπαμπάς μου δεν έχει φωνή.

Μόνο χέρια – πληγωμένα από τη δουλειά.

Αν κλείνουν δρόμοι, δεν είναι επειδή θέλουν να χαλάσουν τις γιορτές κανενός.

Είναι επειδή κανείς δεν ακούει όταν μιλάνε κανονικά.

Για εσάς είναι ταλαιπωρία λίγων ωρών.

Για εμάς είναι ταλαιπωρία μιας ζωής.

Και ξέρετε τι φοβάμαι περισσότερο;

Ότι οι κόποι του μπαμπά μου θα πάνε χαμένοι.

Ότι η γη μας θα μείνει χωρίς ανθρώπους.

Και ότι εγώ θα φύγω για να σωθώ.

Δεν γράφω για να πω ποιος έχει δίκιο.

Γράφω για να πω ότι όλοι έχουμε δίκιο.

Αν χαθεί η αγροτιά, θα το νιώσουμε όλοι μας στο τραπέζι μας.

Και εγώ…

θέλω να μπορώ να κοιτάω τον πατέρα μου στα μάτια

και να ξέρω πως οι θυσίες του είχαν νόημα.

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.