Είναι μια ερώτηση που δεν απαντιέται με ευκολία. Όχι γιατί δεν ξέρεις τον εαυτό σου… αλλά γιατί, βαθιά μέσα σου, φοβάσαι την αλήθεια.
Αν σε συναντούσες σε έναν δρόμο, σε μια καφετέρια, σ’ ένα τυχαίο βλέμμα — θα σε συμπαθούσες;
Θα αναγνώριζες την καλοσύνη που κρύβεις ή θα έβλεπες μόνο τις ανασφάλειες που νομίζεις πως προδίδεις;
Θα ένιωθες έλξη για την αυθεντικότητά σου ή θα σε ενοχλούσαν πρώτα τα ελαττώματά σου;
Γιατί η αλήθεια είναι πως πολλές φορές είμαστε πιο αυστηροί με τον εαυτό μας απ’ ό,τι με οποιονδήποτε ξένο.
Στους άλλους δίνουμε ευκαιρίες.
Σε μας — συχνά τίποτα.
Ίσως όμως, αν σε γνώριζες σαν ξένος, να έβλεπες πράγματα που τώρα αγνοείς:
Την ευγένεια που βγαίνει χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Την ευαισθησία σου, που μπερδεύεις με αδυναμία, ενώ στα μάτια ενός άλλου θα ήταν απόδειξη ενσυναίσθησης.
Την αντοχή σου, που τη συνηθίζεις και δεν τη θεωρείς πια σπουδαία.
Τις μάχες που δεν φαίνονται, αλλά τις κερδίζεις κάθε μέρα.
Το βλέμμα σου που λέει «είμαι εδώ», ακόμα κι όταν νιώθεις χαμένος.
Ίσως να σε συμπαθούσες περισσότερο απ’ όσο πιστεύεις.
Ίσως και να σε αγαπούσες, όχι για το τέλειο, αλλά για το αληθινό.
Γιατί αυτό που προσπαθείς να κρύψεις είναι ακριβώς αυτό που θα σε έκανε αγαπητό: η αλήθεια σου, οι φόβοι σου, η ειλικρίνειά σου, η καρδιά σου που συνεχίζει — όσο κι αν πονά.
Όταν ρωτάς αν θα σε αγαπούσες, μην ξεχνάς κάτι σημαντικό:
Δεν χρειάζεται πρώτα να αλλάξεις για να γίνεις άξιος αγάπης.
Χρειάζεται να σε δεις όπως πραγματικά είσαι.
Και τότε, ίσως για πρώτη φορά, η απάντηση να είναι:
Ναι.
Αν με γνώριζα… θα με αγαπούσα

(*) Η Αναστασία Μουτζούρη είναι Ψυχολόγος – Νευροψυχολόγος MSc