Η Βένια Δημητρακοπούλου συμμετέχει στον κύκλο εκδηλώσεων «Πνοή Τέχνης» (Souffle d’Art), μια σειρά δράσεων που εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη και τη φύση, τον άνθρωπο και το περιβάλλον, υπό το πρίσμα της δημιουργίας και της μνήμης.  Η επιλογή της Δημητρακοπούλου – μιας καλλιτέχνιδας που έχει βαθιά σχέση με τα φυσικά υλικά – είναι απολύτως συμβατή με τη στόχευση της διοργάνωσης: να αναδείξει τη φύση ως ζωντανό οργανισμό, αλλά και ως πηγή πρώτης ύλης και νοήματος.

του Νίκου Τζούμα

Η ομιλία της Δημητρακοπούλου πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2025, με θέμα: «Η φύση ως πηγή δημιουργίας και πρώτη ύλη: πέτρα, μάρμαρο, χώμα και χαρτί»

Η εισαγωγή γίνεται από την Ελένη Βαροπούλου, γεγονός που υπογραμμίζει τη σύνδεση της καλλιτέχνιδας με θεωρητικές προσεγγίσεις γύρω από την τέχνη, το σώμα, τη μνήμη και το τοπίο.

Τα υλικά ως φορείς μνήμης και νοήματος

Η Δημητρακοπούλου, με τη διττή της ιδιότητα ως γλύπτρια και ζωγράφος, εστιάζει σε τέσσερα υλικά που βρίσκονται στον πυρήνα της δουλειάς της:

• Πέτρα

• Μάρμαρο

• Χώμα

• Χαρτί

Η επιλογή αυτών των υλικών δεν είναι τυχαία. Το καθένα εμπεριέχει ένα επίπεδο χρονικό, τελετουργικό και συμβολικό.
Η καλλιτέχνιδα συχνά αντιμετωπίζει τα υλικά όχι ως παθητικά μέσα, αλλά ως συνομιλητές· κάθε υλικό κουβαλάει μια προϊστορία, μια γεωλογική ή πολιτισμική καταγωγή, που γίνεται μέρος της μορφής του έργου.

 Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΚΙΑΘΟΥ κ. ΘΟΔΩΡΗΣ ΤΖΟΥΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΥΠΤΡΙΑ κα ΒΕΝΙΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΚΙΑΘΟΥ κ. ΘΟΔΩΡΗΣ ΤΖΟΥΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

Πέτρα & Μάρμαρο

Αποτελούν ίσως τα πιο αναγνωρίσιμα υλικά της δουλειάς της. Συνδέονται με:

• τη μνημειακότητα,

• την ανθρώπινη χειρονομία πάνω στη γη,

• την αρχαιοελληνική γλυπτική παράδοση.

Χώμα

Ένα υλικό άμεσα δεμένο με τη γη και τη σωματικότητα, που στα χέρια της μετατρέπεται σε φορέα μνήμης και ταυτότητας.

Χαρτί

Παρά το φαινομενικά εύθραυστο χαρακτήρα του, λειτουργεί συχνά ως προϊόν μεταμόρφωσης άλλων υλικών, υπογραμμίζοντας το πέρασμα από την ύλη στο ίχνος.

Η σχέση της με το τοπίο και τη φύση

Η παρουσίαση της καλλιτέχνιδας αναδεικνύει τη φύση όχι απλώς ως περιβάλλον, αλλά ως μήτρα δημιουργίας.
Η Δημητρακοπούλου ανιχνεύει:

• πώς η φυσική ύλη μεταμορφώνεται σε γλυπτική μορφή,

• πώς η εργασία πάνω στο υλικό γίνεται διάλογος με τη φύση,

• πώς η δημιουργική διαδικασία ισορροπεί ανάμεσα στο έλεγχο και το άγνωστο.

Σημαντικό είναι ότι η ίδια συχνά αναφέρεται στη δυνατότητα του υλικού να αντιστέκεται, να καθορίζει το ρυθμό και την τελική μορφή του έργου.

Το γλυπτό “Λαλάρια”

Μέσα στο ίδιο πλαίσιο παρουσιάζεται και το έργο της «Λαλάρια», εμπνευσμένο πιθανότατα από το φυσικό τοπίο των Λαλαρίων της Σκιάθου – περιοχή γνωστή για τους λευκούς βότσαλους και τις απόκρημνες γεωλογικές μορφές της.

Το γλυπτό εντάσσεται θεματικά:

• στη σύνδεσή της με τη γεωλογία του τόπου,

• στη χρήση μαρμάρου/πέτρας ως υλικού με ισχυρή τοπική μνήμη,

• σε μια εικαστική προσέγγιση που μεταφέρει την ενέργεια του τοπίου στη γλυπτική φόρμα.

Η καλλιτεχνική της συμβολή μέσα στον κύκλο

Σε σχέση με τις υπόλοιπες δημιουργούς του κύκλου (Ξένου, Φασιανού, Βαροπούλου), η Δημητρακοπούλου εκπροσωπεί:

• τη χειρωνακτική, υλική διάσταση της τέχνης,

• την ανάδειξη της ύλης ως πρωτογενούς «γλώσσας»,

• τη γλυπτική ως χώρο όπου η φύση βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στη μορφή.

Αποτελεί μια “γέφυρα” ανάμεσα:

• στη φυσική γεωγραφία,

• στη μνήμη της ύλης,

• και στην ανθρώπινη δημιουργική χειρονομία.

Η παρουσίαση της Βένιας Δημητρακοπούλου στον κύκλο «Πνοή Τέχνης» αναδεικνύει μια βαθιά, σχεδόν τελετουργική προσέγγιση της φύσης. Η καλλιτέχνιδα διαχειρίζεται τα υλικά της όχι ως αντικείμενα προς διαμόρφωση, αλλά ως φορείς ιστορίας, με τους οποίους συνομιλεί ώστε να προκύψει το τελικό έργο.

Η ομιλία της στις 30 Νοεμβρίου εστίαζε στη μεταμόρφωση της ύλης, στη σχέση ανθρώπου–γη και στον τρόπο με τον οποίο το φυσικό περιβάλλον συνεχίζει να λειτουργεί ως ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.