Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν η Ελλάδα έκανε τα πρώτα της βήματα στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, ο Γιώργος Γεννηματάς έφερνε μια ριζοσπαστική τότε ιδέα: ότι η υγεία δεν είναι προνόμιο των λίγων, αλλά δικαίωμα των πολλών.

 

Η ιδέα αυτή έφτασε και στην Αλόννησο, το μικρό νησί των Σποράδων που μέχρι τότε ζούσε με έναν αγροτικό γιατρό, χωρίς υποδομές, χωρίς εξοπλισμό και με τους ασθενείς να μεταφέρονται με καΐκια προς τη Σκόπελο, τον Πλατανιά η το Βολο.

 

 

Πρόεδρος της Κοινότητας τότε ήταν ο Δημήτρης Αναγνώστου, ένας άνθρωπος με πίστη ότι η πολιτική μπορεί να υπηρετεί το κοινό καλό.

Την ιδέα στήριξε και στάθηκε στο πλευρό του ο γιατρός Γιώργος Αθανασίου, ο γιατρός “μας”, που επί χρόνια στάθηκε πλάι στους κατοίκους με αυταπάρνηση και ανθρωπιά — χωρίς φανφάρες, χωρίς φωτογραφίες.

Αργότερα, όταν ο Γιάννης Δροσάκης ανέλαβε τη δημαρχία, η κοινή προσπάθεια δεν σταμάτησε. Παρά τις πολιτικές διαφορές με την προηγούμενη διοίκηση, ο στόχος ήταν κοινός: η δημιουργία μιας μόνιμης υγειονομικής δομής.

 

Επί δημαρχίας Δροσάκη παραχωρήθηκε το οικόπεδο και ανεγέρθηκε το κτίριο του Πολυδύναμου Περιφερειακού Ιατρείου (ΠΠΙ).

Ήταν ένα έργο ουσίας, ένα έργο που στέριωσε το δικαίωμα των Αλοννησιωτών στη δημόσια υγεία. Και ολοκληρώθηκε χωρίς φανφάρες, χωρίς κορδέλες, μόνο με συνεργασία, πίστη και δουλειά.

 

 

Κι όμως, σήμερα, τέσσερις δεκαετίες μετά, η ίδια δομή “εγκαινιάζεται” ξανά.

Όχι γιατί χτίστηκε από την αρχή ή επεκτάθηκε, ούτε γιατί απέκτησε νέο εξοπλισμό ή προσωπικό.

Αλλά γιατί βάφτηκαν οι τοίχοι, στρώθηκε πλαστικό δάπεδο, μπήκαν νέα κουφώματα, αντλία θερμότητας και έγιναν κάποιες τεχνικές παρεμβάσεις που βαφτίστηκαν “ενεργειακή αναβάθμιση”.

 

Οι κάτοικοι παρακολουθούν απορημένοι.

Τι ακριβώς εγκαινιάζεται;

Η συντήρηση; Ο μουσαμάς; Ή μήπως το αφήγημα μιας “αναβαθμισης” που δεν συνέβη ποτέ;

 

Η ειρωνεία είναι πως σε πρόσφατη επίσκεψη του στο νησί, ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας είχε υποσχεθεί ότι το ΠΠΙ Αλοννήσου θα αναβαθμιζόταν σε Κέντρο Υγείας.

Μια υπόσχεση που έμεινε στα λόγια — χωρίς σχέδιο, χωρίς προσωπικό, χωρίς καν τη στοιχειώδη πολιτική βούληση να γίνει πράξη.

 

 

 

Κι έτσι, φτάσαμε στην χθεσινή “περιπετειώδη γιορτή εγκαινίων” που είχε προγραμματισθεί για την προηγούμενη Δευτέρα και ανεβλήθη λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Μια επικοινωνιακή εκδήλωση με σκηνοθεσία και σκηνικό:

ο Υπουργός Υγείας προσθαλασσώνεται με υδροπλάνο στην έρημη παραλία Λεφτός Γιαλός. Για μια ακόμα φορά, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών, δεν ήταν εφικτή η προσθαλάσσωση του υδροπλάνου που επέβαινε στο Πατητήρι όπου μεταφέρθηκε με σκάφος του Λιμενικού.

Χάθηκε έτσι η ευκαιρία του εντυπωσιασμού της πρώτης επίσημης και συμβολικής προσθαλάσσωσης υδροπλάνου στο υδατοδρόμιο του νησιού. 

 

Στην τελετή που καθυστέρησε για κάτι παραπάνω από ώρα κατέφτασε και τον υποδέχθηκε ο Δήμαρχος πλαισιωμένος από τοπικούς βουλευτές, ελάχιστα στελέχη της παράταξης του Δημάρχου και τον πρόεδρο της ΑΕΚ ως τιμώμενο καλεσμένο.

Αστυνομικοί, Λιμενικοί, Πυροσβέστες και δημοτικοί υπάλληλοι κλπ συμπλήρωναν το “επίσημο” κοινό.

 

Οι μόνοι που έλειπαν ήταν εκείνοι για τους οποίους υποτίθεται έγινε όλη αυτή η φιέστα:

οι κάτοικοι.

Με την απουσία τους, οι Αλοννησιώτες έστειλαν το πιο δυνατό μήνυμα:

ότι δεν αναγνωρίζουν σε αυτές τις φιέστες τίποτα δικό τους.

Ότι η αποδοχή δεν εξαγοράζεται με κορδέλες και δηλώσεις.

 

 

 

Εκείνο που λείπει από την Αλόννησο δεν είναι ο πλαστικός μουσαμάς πάνω από το μαρμάρινο δάπεδο,

αλλά οι γιατροί, οι νοσηλευτές και ο εξοπλισμός.

Το ΠΠΙ λειτουργεί στα όρια των αντοχών του, με ελάχιστο προσωπικό και υποδομές που παλεύουν να καλύψουν βασικές ανάγκες.

Οι κάτοικοι το γνωρίζουν καλά, γιατί ζουν καθημερινά με την ανασφάλεια της διακομιδής και την αγωνία του “αν θα υπάρχει γιατρός”.

 

 

Το Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο Αλοννήσου είναι ένα έργο που χτίστηκε με κόπο, όραμα και συλλογική προσπάθεια — από ανθρώπους που δούλεψαν χωρίς αναγνώριση.

Αυτοί αξίζουν τιμή, όχι οι διαχειριστές της επικοινωνίας.

 

Αν κάτι πρέπει πραγματικά να εγκαινιαστεί σήμερα,

είναι η επιστροφή στη σοβαρότητα και η πίστη στην ουσία.

Γιατί τα έργα υγείας δεν μετρώνται σε κορδέλες,

αλλά σε σεβασμό, επάρκεια και λειτουργία.