Παράπονο σημαίνει ότι κάποιος δεν είναι εντάξει και εμείς διστάζουμε να το συζητήσουμε ως ενήλικες από το φόβο ότι ίσως χρειαστεί να αναθεωρήσουμε τη σχέση μας μαζί του. Ισως να φοβόμαστε τη σύγκρουση, ίσως την απώλεια, ίσως, για να μη γίνουμε δυσάρεστοι, δίνουμε ευκαιρίες που τελικά μας οδηγούν σε περισσότερα παράπονα.
Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από παραπονεμένους ανθρώπους που πιστεύουν ότι αυτοί είναι σωστοί, είναι καλύτεροι και οι άλλοι λάθος!
Μιας και έχουμε προσδοκίες από πολλούς κι από πολλά, ζωή χωρίς παράπονο δεν θα υπάρξει. Ολο και κάποια βεβαιότητα ανατρέπεται, όλο και κάποιος άνθρωπος αποδείχθηκε ανάξιος των…προσδοκιών μας!

Για τα παράπονα ευθύνονται οι προσδοκίες μας αλλά το να απαλλαγούμε τελείως από αυτές ίσως να μην είναι στη σφαίρα του εφικτού. Φαντασιώνουμε πως κάποιος θα μας στηρίζει συνεχώς, θα μας δώσει σταθερή ασφάλεια, χωρίς μεγάλο κόπο εκ μέρους μας, θα είναι συνεπής απέναντί μας. Και αυτό δεν συμβαίνει.

Το ζήτημα είναι τί κάνουμε το παράπονο; Αποσυρόμαστε στη γωνιά ενός κακού κόσμου, παραμένουμε απλοί και φοβισμένοι παρατηρητές ή παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας; Μήπως θάταν πιο αποτελεσματικό να είμαστε πιο αποφασιστικοί και πιο αυτόνομοι;