Οι μέρες που ακολουθούν είναι οι μόνες του χρόνου στη Θεσσαλονίκη που αισθάνομαι ακόμα γιορτή. Ο πολιούχος Άγιος Δημήτριος και η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στις 28, μαζεύουν όλους τους επίσημους στην πόλη και βγάζουν τον κόσμο από τα σπίτια. Θες δε θες, είτε γιατί οι δρόμοι είναι κλειστοί -όπως και τα μαγαζιά- είτε γιατί τα πολεμικά αεροπλάνα σου τρυπάνε τ’ αυτιά, συμμετέχεις στα δρώμενα.
Όλο αυτό το πανηγύρι της χαράς και της ανάτασης του ηθικού, βοηθά τη διάθεση να ευχηθείς ‘χρόνια πολλά’ τουλάχιστον στους εορτάζοντες. Να ευχηθείς βέβαια τηλεφωνικά ή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πάντα εξ αποστάσεως.
Τέτοιες μέρες λοιπόν θυμάμαι τις επισκέψεις από σπίτι σε σπίτι που κάναμε κάποτε κρατώντας γλυκά ή ποτά. Επισκέψεις σύντομες, να τους προλάβουμε όλους, σε σπίτια ανοιχτά, φωτισμένα μέσα- έξω, ευωδιάζοντα ανθόνερο και σε νοικοκυρές πρόσχαρες που μας κερνούσαν λικέρ, σοκολατάκι μαργαρίτα και φυσικά παραδοσιακά γλυκά.
Λίγοι τώρα κρατούν το έθιμο και αφορά τον πολύ στενό τους κύκλο. Οι περισσότεροι πάψαμε να γιορτάζουμε, να στολίζουμε τα σπίτια μας, να φοράμε τα καλά μας, να βάζουμε σημαίες στα μπαλκόνια μας.
Δε θα πω αν αυτό είναι σωστό ή λάθος γιατί άλλο είναι το θέμα μου: η επικοινωνία! Η επικοινωνία που χάνει όλες τις ευκαιρίες της, που περιορίζεται σε τυπικότητες, που θυσιάζεται στο βωμό της αποξένωσης και της εσωστρέφειας…