“Ξεφυλλίζοντας τα φύλλα της ζωής μου, έχω κάποιες καλλές και κάποιες κακές στιγμές να θυμηθώ. Όμως αυτές που στιγμάτισαν τις παιδικές μου αναμνήσεις είναι αυτές που με κάνουν και να τιμώ και να μην ξεχνώ  τη σημερινή μέρα κάθε χρόνο.

Εκεί που η παιδική ανάμνηση συναντά τις παιδικές ανέμελες επιθυμίες και τα όνειρα, εκεί συγκρούεται με μία κακή, βίαιη “συνέπεια” των πράξεων ενός κοριτσιού που ήταν ανίκανη να ικανοποιήσει την επιθυμία επιβράβευσης των γονέων.
Η στοργική πατρική φιγούρα ανύπαρκτη, σκοτεινή, κρυμμένη καλά πίσω από μία μάσκα που στην οικογένεια πρόβαλε με βίαιη και αυταρχική συμπεριφορά ενώ στην κοινωνία φαντάζει το πρότυπο της οικογενειακής μέριμνας και ευημερίας με τάξη και ηθική,χωρίς καμία υποψία για το τί συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού.
Ενας σχολικός βαθμός που δεν ήταν άριστος, ένα αθώο παιδικό ψέμα,ένα κοριτσίστικος εφηβικός έρωτας ήταν αρκετά για ένα βίαιο ξέσπασμα για τιμωρία και οι γείτονες ενώ καταλάβαιναν, κλεισμένοι στην ασφάλεια του μικρόκοσμου τους δεν αντιδρούσαν, όσο και η κραυγή βοήθειας αυτού του μικρού κοριτσιού γινόταν όλο και πιο δυνατή.
Όλα αυτά φαίνονταν ένας τεράστιος Γολγοθάς που κάθε φορά κατηγορούσα τον εαυτό μου,και αναρωτιόμουν  πού φταίω,αφού δεν υπήρχε ερώτημα αλλά μια υπαιτιότητα δεδομένη κάθε φορά.
Η βίαιη συμπεριφορά, με ακολουθησε στην ενηλικίωση αφού αυτό που είχα διδαχθεί ήταν ότι “για να συμβαίνει αυτό,άρα κάπου φταίω” ή ” ΄΄οτι δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις,το δέχεσαι και προχωράς” ή “έτυχε παιδί μου, δεν το ήθελε πραγματικά να σε χτυπήσει, η κακιά στιγμή” ή “μην τον προκαλεις και εσύ,διόρθωσε αυτά που σου λέει” ή “έτσι τον μεγάλωσαν, δεν ξέρει άλλο τρόπο”.
Τώρα πια πέρασαν τα χρόνια, είμαι μια γυναίκα δυνατή με εμπειρίες ζωής που κατάφερα αυτή την ψυχική φθορά να την κάνω δύναμη και αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους,μεγαλώνοντας ένα αστέρι που λάμπει και αυτό το φως που έχει γύρω του ,κανένας δεν μπορεί να του το στερήσει από την υπέροχη κοριτσίστικη ανεμελιά του.
Είμαι γονιός και από τότε που μου έκανε το δώρο αυτό ο Θεός ,κατάλαβα ότι τίποτα απ’όλη αυτή τη βίαιη συμπεριφορά της παιδικής ηλικίας που είχα υποστεί δεν μπορούσε να θεωρηθεί φυσιολογική ή λογικό επακόλουθο μίας άτακτης συμπεριφοράς ενός παιδιού.και όταν ο πρώην σύζυγος θεώρησε “φυσιολογικό” να  σηκώσει τη μπουνιά του για να επιβάλει τα δικά του θέλω δια της βίας.
Δεν το έκρυψα, ζήτησα βοήθεια και ακολούθησα οποιαδήποτε νομική οδό προκειμένου να διασφαλίσω την σωματική και ψυχική μου ακεραιότητα.
Σήμερα λοιπόν ,ο σεβασμός στη θηλυκή ύπαρξη  οποιασδήποτε ηλικίας και σε οποιαδήποτε μοναρχική,δημοκρατική ,τριτοκοσμική κοινωνία είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα,το οποίο κάθε γυναίκα πρέπει να διεκδικεί ισότιμα στην καθημερινότητά της και η ανθρωπότητα να στηρίζει με κάθε μέσο-νομοθετικό πλαίσιο.
ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΨΥΧΙΚΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟ
ΔΙΝΟΥΜΕ ΧΕΡΙ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ.
K.F