ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΩΡΑΙΤΙΔΗ | του Γιώργου Σανιδά

Τι άλλο από ένα άγαλμα και τον τάφο -κι αυτά, και τα δύο, στη σκιά του Παπαδιαμάντη- μπορεί κανείς να βρει στη Σκιάθο για τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, που μόνο αυτόν αν είχε βγάλει ο μικρός τόπος, θα ήταν ύψιστη τιμή; Κι ύστερα μας φταίνε οι άλλοι που λησμόνησαν τον πρώτο Ακαδημαϊκό μοναχό!

Κι όμως αυτός ο ‘πατριδοχαρής ποιητής’ κατά τον Παλαμά, ο ‘νοσταλγός τ’ ουρανού’ κατά τον Παπαχαραλάμπους, ο τελευταίος των βυζαντινών, όπως τον χαρακτήρισαν πολλοί, ο πρώτος που εισήγαγε στην ελληνική λογοτεχνία το ταξιδιωτικό και εορταστικό αφήγημα, πέρασε από τρία σπίτια στη Σκιάθο και κανένα δεν αξιώθηκε να στεγάσει το μουσείο του με τα γραπτά και τα υπάρχοντά του, όπως έγινε με το μεγάλο συγγενή, συμπολίτη, φίλο και συνοδοιπόρο του.

Γεννήθηκε στο παλιό λιμάνι, απέναντι απ’ τον Πλάτανο, μεγάλωσε δίπλα στην Παναγιά Λιμνιά -εκεί που παλιότερα ήταν τοποθετημένη η προτομή του που ακόμα πιο παλιά ήταν στο παλιό λιμάνι- και πέθανε στην ‘Περιβόλα’, το σπίτι που ανακαινίσθηκε με έξοδα του π. Ρίζου και στέγασε το πνευματικό κέντρο των εκκλησιών.
Απευθύνομαι λοιπόν σε όλους τους τοπικούς παράγοντες και κάνω έκκληση να φτιαχτεί επιτέλους Μουσείο Μωραϊτίδη -ίσως στο δρόμο που φέρει τ’ όνομά του όπου βρίσκεται και το γκρεμισμένο «της Κοκώνας το σπίτι».
Ή να γίνει εκείνο που πρότεινα σε προηγούμενο άρθρο και είναι πολύ σπουδαίο για τον τόπο: Να φτιαχτεί ένα ίδρυμα για τους δύο Αλέξανδρους στα πρότυπα του Ιδρύματος Νίκου Καζαντζάκη.


Θέλουμε να δώσουμε ταυτότητα στον τόπο ανάλογη με τον πολιτισμό του ή δε θέλουμε; Αν θέλουμε, ιδού πεδίον δόξης λαμπρό…

Loading...
error: Content is protected !!